ژول ريشارد چنان كه آقاى عبد الله انتظام مىفرمودند مرد شجاع با اراده‌اى بود . پيش از آمدن به ايران در هندوستان او را مار زده بود و او بلافاصله با چاقو انگشت مارزدهء خود را بريده بود . در زندگانى بسيار صرفه‌جو ، و داراى تأليفاتى بود براى كسانى كه زبان فرانسه مىآموختند كه غالبا به نام ژ . ريشارد چاپ شده است و چون حرف اول نام او و پسرش به فرانسه هردو يكى بوده است برخى از كتابها به نام پسرش شهرت يافته است . « * » كارخانهء ريسمان‌ريسى ( ص 98 - ص 67 چاپ اول ) اين اقدام ، پس از اقدام عباس ميرزا در ساختن كارخانهء ماهوت‌بافى در خوى دومين اقدام دولت ايران در ايجاد صنعت پارچه‌بافى بود ، منتهى به علت بىعلمى و احيانا سوءنيت عامل به جائى نرسيد . اين كارخانه كهنه بود و آن را از پيرزنى زردشتى خريدارى كرده بودند و گويا نظر اصلى اين بود كه با بد كار كردن آن شاه را از ترويج اين صنعت در ايران مأيوس سازند ، چنان كه در مورد دار الفنون با ايجاد محفل فراماسونى عمل شده بود ( خاطرات و خطرات ، چاپ 1 ص 75 ) . ميدان اسب دوانى ( ص 99 - ص 68 چاپ اول ) همانجائى كه امروز باغ شاه گفته مىشود . ميدان مشق ( ص 99 - ص 68 چاپ اول ) جائى كه امروز شهربانى كل كشور و وزارت امور خارجه ، موزه و كتابخانهء ملى و عمارت اطراف آنها در آنجاست . مسيو گاستگر خان Gasteiger Ravenstein - Kobach ( ص 99 - ص 68 چاپ اول ) از قديمترين مستشاران خارجى در ايران كه گويا مهندس راه‌سازى بوده است و مراد از خيابان شميران ، جادهء قديم شميران امروز است از پيچ شميران تا تجريش .

--> ( * ) فرزندش يوسف خان ملقب به مؤدب الملك بود . از پدر ترجمهء تاريخ ناپلئون يا تاريخ سنت هلن ( 1287 ق . ) و از فرزندش كتاب طباخى ( 1321 ق ) و طريقهء جديد ياد گرفتن زبان فرانسه ( متد فرانسه فارسى ) و نحو و صرف جديد فرانسه ( گرامر فرانسه به فارسى ) در سال 1321 قمرى به چاپ رسيده است .